سخن گفتن مسیح در نوزادی

در  ابتدای سوره ممتحنه میکروعبارتی داریم که قاعده پذیرش را این گونه بیان می کند: «شما با آنان اظهار دوستی می کنید، در حالی که آنان به طور یقین به آنچه از حق برای شما آمده کافرند.» در تمام حوزه های دانش بشری و علوم مختلف، قاعده پذیرش شرط همجوشی یا ارتباط دو سیستم است. به عبارت دیگر، دوستی یا پیوند میان  دو سیستم در صورتی شدنی است که آنها به صورت ذاتی همدیگر را پس نزنند.

در علم پیوند اعضاء، همین معنا به وضوح دیده می شود. در صورتی که عضو اهدایی توسط بدن بیمار پس زده شود، تمام تلاشهای درمانی بی سرانجام خواهد بود.

مسیح در نوزادی سخن گفت زیرا:

یک- نوزاد محبت را جلب می کند.

دو- نوزاد شبیه لوح سفید فاقد شخصیت یا رفتار انسجام یافته ای است که در جامعه تاثیر بازتابی منفی ایجاد کند.

خداوند مسیح پیامبر را در قالب نوزادی پاک و خالص به جامعه یهود هدیه داد تا هرگونه مانع منطقی برای پیوند سیستم ابلاغی رسالت با فرهنگ زمان حذف شود و بالاترین شانس برای پذیرش جامعه بوجود آید.

عجیب است حال انسان کفرپیشه که در چنین وضعیتی نیز بهانه ای برای ستیزه جویی و انکار می یابد. اگر بشر در هر زمانی از جمله روزگار نو، حقیقت را بر نمی تابد و به دامن عقاید متعصبانه خود پناه می برد، بهتر است بیهوده نوزاد حقیقت را به گناه آلودگی متهم نکند. هسته تمام مصیبتها درون ذات شهوت زده بشر است.

Igap.net/pendarno

#مسیح #نوزاد #پیامبر #پیوند_عضو #هم_جوشی #انطباق #شرط_سازگاری #روانشناسی #مشاوره #قرآن #سوره_ممتحنه #آیه_۱